Het Dutch Protocol heroverwogen — Cohen-Kettenis en kritiek
Het zogenaamde "Dutch Protocol" — ontwikkeld door prof. Peggy Cohen-Kettenis en collega's, eerst in Utrecht en later aan het VUmc — is de wetenschappelijke basis voor wereldwijde puberteitsblokkers-behandeling. Zie ook Is het Dutch Protocol bewezen veilig en effectief? op eerlijkovergender.nl. Wat veelal vergeten wordt: het Protocol berustte op een zeer kleine en zeer zorgvuldig geselecteerde groep. De huidige toepassing op tienermeisjes met late-onset dysforie is een buiten-categorische uitbreiding.
Wat we nu weten
- Het oorspronkelijke Dutch Protocol (de Vries & Cohen-Kettenis, 2011, 2014) volgde 70 kinderen met vroeg-ontstane, persistente dysforie zonder ernstige co-morbiditeit.
- Een Britse herhaling (Carmichael e.a., 2021) vond niet de verbeteringen die het Nederlandse onderzoek rapporteerde.
- De huidige populatie aanmelders (vooral tienermeisjes met late-onset, co-morbiditeit, ROGD-patronen) past niet bij de oorspronkelijke selectie.
- Het Dutch Protocol-vervolgonderzoek (de Vries 2014) bevatte geen controlegroep — een kernpunt in de kritiek van onder anderen Biggs en Levine.
- Biggs (2023, Journal of Sex & Marital Therapy) betoogt dat de toepassing van het Dutch Protocol al snel verder ging dan de oorspronkelijke criteria.
Wat dat betekent voor ouders
- "Het Dutch Protocol heeft zich bewezen" is een misleidende formule — het Protocol werd opgesteld voor een specifieke groep, en is daarbuiten nooit goed onderzocht.
- Uw kind valt vrijwel zeker buiten de oorspronkelijke selectie als het een tienermeisje is met late-onset dysforie en co-morbiditeit.
- De internationale herziening van het Protocol (Cass, SBU, Finland) hangt direct samen met dit selectie-probleem.
Praktische stappen
- Vraag de behandelaar expliciet: "Voldoet mijn kind aan de oorspronkelijke Dutch Protocol-criteria?"
- Vraag naar publicaties die het Protocol op vergelijkbare patiënten als uw kind hebben getest.
- Vraag hoe de behandelaar de herzieningen in het buitenland meeweegt.
Bronnen
- de Vries, A.L. et al. (2014). Young adult psychological outcome after puberty suppression and gender reassignment. Pediatrics. pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
- Biggs, M. (2023). The Dutch Protocol for Juvenile Transsexuals. Journal of Sex & Marital Therapy.
- Levine, S.B. et al. (2022). Reconsidering Informed Consent for Trans-Identified Children, Adolescents, and Young Adults. Journal of Sex & Marital Therapy.